Vorige week ging het over de leider die wacht. Niet om niets te doen, maar om ruimte te laten voor het paard. In dit fragment zie je dat wachten. Het paard is hier met zijn gedachten bij zijn etende vrienden. Ik doe niets om hem in beweging te krijgen. Ik kijk. Naar waar zijn aandacht is. En laat weten dat ik er ben. Pas wanneer zijn gedachte verschuift, volgt zijn lijf vanzelf. Zonder dat er iets gevraagd wordt. Dat is geen truc. Dat is een conversatie.