Het kan altijd gebeuren dat een renner een fout maakt en dat men daardoor valt. Iedereen heeft nu in close-up kunnen zien in de 7e etappe vlak voor de Mur de Bretagne, als je maag en je ogen tenminste niet wegdraaiden, dat Almeida 11 andere renners meenam in zijn val. Of eigenlijk niet meenam, ze vielen van schrik. Hoe zit dat?
Het plukje renners dat over hem heen valt krijgt 3 renners bovenop zich die hun fiets in een slip hebben gebracht en daardoor minder snel tot stilstand komen en ook niet meer kunnen sturen tijdens het remmen. Dunbar gaat zelfs meteen onderuit zonder ook maar een obstakel te hebben aangeraakt. Rechts vliegt Barré op dezelfde manier in de rondte en veroorzaakt op rechts een soort carambolage.
De fietsen met hun schijfremmen gaan zeer snel maar bij een schrikreactie met plotseling maximaal in de remmen knijpen lig je meteen op je gezicht. Zelf heb ik menigmaal tussen vallende renners door gestuurd met het hart in de keel zo hard remmend als ik kon. Maar met de velgremmen was het blokkeer effect veel minder, ik moest en kon blijven sturen. Merckx zei het al “u fietst niet met de fiets, de fiets fietst met u”.
Er zijn genoeg renners die met velgremmen zijn opgegroeid. Klote in de regen maar om door een valpartij heen te navigeren zijn die schijven echt geen verbetering.