Wielrenners gaan door waar anderen stoppen, daarin is de bewondering van het publiek gelegen. Van buitenaf ziet het er heldhaftig uit.
Raas. Priem. Een baan die niet paste. En uiteindelijk een paard dat 150 kilo te licht was. Altijd het gas erop. Ik schrijf over het moment waarop autonomie verward wordt met een reflex, een overleefinstinct. En overleven is nooit de bedoeling. Hoe vind je de weg terug naar het smalle pad?
Lees het volledige essay op Substack →
